François en Pieter Hemony
Jaar van uitgifte 2018
Nur1 694
Nur2 681
Status leverbaar
Taal Nederlands
Bindwijze geb
Bladzijdes 416
Extra geïllustreerd (kleur)
Plaats van uitgave Hilversum
Druk 1

'Het fraaie boek is een balngrijke aanwinst voor de geschiedenis van de vervaardiging van klokken. De Hemony's hebben daarin een grote rol gespeeld.' Huib Uil in: Bulletin Stichting Oude Zeeuwse Kerken (april 2019) 80, p. 16; 'De broers Hemony voorzagen de torens van Nederland en Vlaanderen (zoals de kathedraal van Antwerpen en het Paleis op de Dam) van klokken met een loepzuiver geluid. Die gingen vaak verloren door oorlogs- of natuurgeweld. Het verhaal van de schatrijke Hemony's is een mooie episode uit de Gouden Eeuw.' In: Trouw Letter & Geest, 2 juni 2018, p. 38; 'Het boek van Heleen B. van der Weel leest als een geschiedenisboek. De technische aspecten worden uiteraard ook beschreven, maar de nadruk ligt meer op de mens achter de klokken. Diverse facetten die met het klokkengieten en klokkenspelen te maken hebben, worden onderhoudend beschreven. Het 415 bladzijden tellende boek, dat met 170 prachtige kleurenfoto's is versierd, is een waarlijk schitterende uitgave van een bepaald cultuurhistorisch onderdeeld uit onze Gouden Eeuw.' M. Seijbel uiteraardin: PKN Orgelrubriek, 13 december 2018; 'Het is rijk geïllustreerd, voorzien van bijlagen die praktisch zijn, en heeft een bibliografie van liefst tien bladzijden. De auteur, drs. Heleen van der Weel (1947) heeft haar hele leven materiaal verzameld om dit boek te kunnen schrijven. Daarbij raadpleegde zij in verschillende archieven allerlei bronnen die nooit eerder gebruikt waren in artikelen en werken waarin de Hemony's een rol speelden. Zo bevat dit werk nieuwe gegevens onder andere over preciezere locaties waar de gebroeders hun klokken goten, Zutphen, Amsterdam en Gent. [...] Om in beeldspraak dit signalement van het zojuist gepresenteerde boek, voorbeeldig uitgegeven door Verloren in Hilversum te beëindigen: dit nieuwe boek, het klinkt als een klok.' Casper Staal in: Luid en duidelijk 37 (december 2018) 89, p. 42-43; 'Historica én beiaardier Heleen van der Weel schreef een rijk gedetailleerd en in kleur gedrukte dubbelbiografie over de klokkenbroers. Zij geeft ook een beeld van hun gezins- en geloofsleven.' Maarten Hell in: Ons Amsterdam 70 (2018) 9, p. 44; 'De gebroeders Hemony waren meesters in het gieten van klokken met de juiste klankkleur en verwierven een grote klandizie onder stedelijke en kerkelijke opdrachtgevers. In opdracht van de stad Amsterdam goten zij ook kanonnen en ander geschut. Dit boek volgt hun persoonlijke en beroepsleven aan de hand van uitgebreid archiefonderzoek. Hierdoor ontstaat een zeer gedetailleerd beeld van een bijzondere bedrijfstak, maar ook van de politieke, culturele en economische situatie in de Nederlanden van de Gouden Eeuw.' J.H.M.J. Busio via: NBD Biblion, 5 september 2018; 'Bijzonder interessant zijn de bijlagen. Na een overzicht van de poëzie die aan de Hemony’s en hun beiaarden werden gewijd, volgt een lijst van hun luidklokken en de weergave van enkele belangrijke historische documenten. Tot slot nog een prettig overzicht van de grammofoonplaten en cd’s met uitvoeringen op Hemonybeiaarden. Een fijn boek dus en een must voor iedereen die van beiaard houdt!' Koen Cosaert in: VBV Magazine 24 (2018) 3, p. 46-47; 'Over het klokkengieterswerk van François (1609-1667) en zijn broer Pierre of Pieter (1619-1680) zijn al heel wat boeken geschreven [...]. In dit nieuwe boek doet Heleen van der Weel dat niet allemaal dunnetjes over. Hier en daar geeft ze een aanvulling of correctie op het werk van Lehr, maar haar blikrichting is anders. Weinig technische informatie, maar veel meer aandacht voor allerlei menselijke aspecten van de Hemony’s. Bovendien zet ze het werk van de gieters in een veel breder perspectief. Zo wordt nu veel duidelijker waarom ze in bepaalde jaren veel minder klokken maakten dan anders. Als er een grote oorlog zat aan te komen, moesten er kanonnen komen. Voor het gieten van klokken was dan geen tijd. Uit het boek komen we ook meer te weten over de geloofsbeleving van de broers en hun huiselijke omstandigheden.' Roel Sikkema in: Nederlands Dagblad, 10 augustus 2018, p. 15; 'Hun erfenis is nog altijd te vinden op beroemde plaatsen: de oude Bavo in Haarlem, de Nieuwe Kerk in Delft, het Belfort in Gent, de Utrechtse Domtoren, het Paleis op de Dam in Amsterdam. De klokkengieters François en Pieter Hemony waren in de 17e eeuw dan ook letterlijk toonaangevend in de Republiek. Een prachtigboek belicht hun leven en werk. [...] Heleen van der Weel heeft er met haar kloeke boek, dat prachtig is uitgegeven en verlucht met 170 kleurenillustraties, voor gezorgd dat de culturele erfenis van de belangrjkste klokkengieters van de Gouden Eeuw opnieuw onder de aandacht wordt gebracht.' Jaco van der Knijff in: Reformatorisch Dagblad Boeken, 9 juni 2018, p. 4-5; 'Heleen van der Weel combineerde stedelijk bronnenmateriaal waardoor een bedrijfsarchief kon worden gereconstrueerd. In dit boek gaat het vooral om "de mensen achter de klokken".' Jessie Jongejans in: Zutphen (2018) 1, p. 22.

François en Pieter Hemony

Heleen B. van der Weel | 9789087046804
35,
+ Toevoegen
Op voorraad in de webshop
Op werkdagen voor 14.00 besteld, dezelfde dag ter post bezorgd. De levertijd is afhankelijk van de postale diensten.
Plaats op verlanglijstje

Beschrijving

Stadsklokken- en geschutgieters in de Gouden Eeuw.
 

 

De broers François en Pieter Hemony uit Lotharingen kregen rond 1642 van het Zutphense stadsbestuur opdracht een welluidend klokkenspel te gieten. Hun toreninstrumenten en luidklokken blonken uit door toen ongeëvenaarde toonzuiverheid. Hun faam verspreidde zich snel en maar liefst vijftig stads- en kloosterbesturen schaften hun klokkenspellen aan. Ze werkten tot 1680 afwisselend in Zutphen, Amsterdam en Gent. Tussen 1665 en 1667 goten zij uitsluitend geschut. Door het combineren van gegevens uit vooral stedelijk bronnenmateriaal, dat samen bijna een bedrijfsarchief vormt, laat Heleen van der Weel zien dat de gebroeders een groot vermogen opbouwden. De tweede generatie kon hierdoor in welstand leven zonder een beroep uit te oefenen. Met de derde generatie stierf het geslacht Hemony uit. Natuurlijk worden hier de technische aspecten van het klokgieten beschreven, maar het gaat in dit boek ook om 'de mens achter de klokken'. Het verhaal over de twee weinig bestudeerde erflaters wordt geplaatst in de sociale, culturele en religieuze context.